17 września 2026 roku mija dokładnie 10 lat od beatyfikacji bł. Elżbiety Sanny. Z tej okazji chcemy nie tylko przypomnieć jej niezwykłą historię, ale przede wszystkim zaprosić ją – poprzez znak relikwii – do naszych domów, rodzin i osobistego życia. Rozpoczynamy w naszej parafii peregrynację relikwii bł. Elżbiety Sanny wraz z relikwiami św. Wincentego Pallottiego.
Nie chcemy, aby była to jedynie kolejna parafialna inicjatywa. Chcemy, aby był to czas modlitwy, pojednania, powierzania Bogu naszych rodzin i odnawiania wiary w naszych domach.
Kim była bł. Elżbieta Sanna?
Jej świętość nie wyrosła za murami klasztoru. Wyrosła w domu, w małżeństwie, przy dzieciach, pośród pracy, choroby, troski o najbliższych i bardzo konkretnych problemów codzienności.
Elżbieta urodziła się 23 kwietnia 1788 roku w Codrongianos na Sardynii. Kiedy miała zaledwie trzy miesiące, zachorowała na ospę. Choroba pozostawiła trwały ślad – do końca życia nie mogła podnosić rąk. Mimo swojej niepełnosprawności wyszła za mąż i została matką siedmiorga dzieci, z których pięcioro przeżyło. Jej dom stał się miejscem modlitwy i katechezy. Uczyła nie tylko własne dzieci, ale także dzieci innych rodzin, przygotowując je do sakramentów.
Po siedemnastu latach małżeństwa, w 1825 roku, zmarł jej mąż. Elżbieta została wdową i sama musiała zmierzyć się z odpowiedzialnością za rodzinę. Nie zamknęła się jednak w swoim cierpieniu. Jej wiara coraz bardziej prowadziła ją ku modlitwie i służbie potrzebującym.
Później zapragnęła odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej. Wyruszyła z Sardynii, sądząc, że jej nieobecność w domu będzie krótka. Okoliczności sprawiły jednak, że dotarła do Rzymu, a pogarszający się stan zdrowia uniemożliwił jej powrót na Sardynię. Rozłąka z dziećmi stała się jednym z największych krzyży jej życia. Źródła podkreślają, że bardzo z tego powodu cierpiała i płakała, ale nie utraciła ufności w Boga.
Elżbieta Sanna i św. Wincenty Pallotti
Właśnie w Rzymie jej życie niezwykle mocno splotło się z życiem św. Wincentego Pallottiego.
Elżbieta powierzyła się jego kierownictwu duchowemu. Pallotti przez osiemnaście lat był jej kierownikiem duchowymi bardzo wysoko ją cenił. Co ciekawe, ta relacja nie była jednostronna. Elżbieta korzystała z duchowego prowadzenia Pallottiego, ale równocześnie sama – dzięki swojej dojrzałości, modlitwie i darowi rozeznania – stała się osobą, której rady szukali inni. Źródła podają, że wśród osób zwracających się do niej był także sam Pallotti oraz pierwsi pallotyni.
Była również świadkiem narodzin Zjednoczenia Apostolstwa Katolickiego i przez ponad dwadzieścia lat towarzyszyła jego rozwojowi. Pomagała dziełom Pallottiego swoją modlitwą, cierpieniem, pracą i tym, co posiadała. Pallotti tak wysoko oceniał jej wkład, że wskazywał ubogą Elżbietę Sannę obok kard. Lambruschiniego jako jedną z osób, które szczególnie przyczyniły się do rozwoju jego dzieła.
To niezwykle pallotyński rys jej życia: nie trzeba mieć wielkich możliwości, aby być apostołem. Można mieć ograniczenia, można być matką czy ojcem, wdową, osobą chorą, starszą, zapracowaną – a jednak swoje życie, modlitwę, cierpienie, obecność przy drugim można uczynić apostolstwem.
Elżbieta robiła właśnie to. Odwiedzała chorych w szpitalu i domach, pomagała ubogim, przygotowywała ludzi do sakramentów, troszczyła się o potrzebujących i próbowała przywracać pokój w rodzinach. Jej duchowość była głęboko eucharystyczna: wiele czasu poświęcała Mszy Świętej i adoracji Najświętszego Sakramentu.
Zmarła w Rzymie 17 lutego 1857 roku. Została pochowana w pallotyńskim kościele SS. Salvatore in Onda, związanym ze św. Wincentym Pallottim. Jej opinia świętości była tak silna, że proces beatyfikacyjny rozpoczęto już kilka miesięcy po śmierci. 17 września 2016 roku została ogłoszona błogosławioną.
Dlaczego chcemy zaprosić jej relikwie do naszych domów?
Relikwie nie są talizmanem ani przedmiotem, któremu przypisujemy jakąś magiczną moc. Są znakiem bliskości świętych i przypomnieniem, że świętość wydarza się w prawdziwym życiu.
A życie Elżbiety Sanny było bardzo prawdziwe.
Dlatego chcemy, aby na jeden dzień jej relikwie zatrzymały się w naszych domach.
Może w domu, w którym wszystko układa się dobrze – aby podziękować.
Może w rodzinie przeżywającej trudny czas – aby razem pierwszy raz od dawna uklęknąć do modlitwy.
Może tam, gdzie pojawiło się niezrozumienie, konflikt albo milczenie – przecież sama Elżbieta pomagała przywracać pokój i zgodę w rodzinach.
Może przy łóżku chorej osoby.
Może w domu kogoś, kto przeżywa samotność po śmierci współmałżonka.
Może przy zdjęciach dzieci lub wnuków, o które się martwimy.
Może przed ważną decyzją, w czasie kryzysu, przed operacją, egzaminem, ślubem albo wtedy, gdy po prostu chcemy powiedzieć Bogu: „Oddaję Ci to, z czym już sam nie potrafię sobie poradzić”.
A może nie potrzebujemy żadnej szczególnej intencji. Może potrzebujemy tylko jednego wieczoru, podczas którego wyłączymy telewizor, odłożymy telefony i usiądziemy razem przed Bogiem.
To może być najpiękniejszy owoc tej peregrynacji.
Nie chodzi bowiem o to, żeby relikwie bł. Elżbiety Sanny odwiedziły jak najwięcej mieszkań. Chodzi o to, żeby razem z nimi do naszych domów weszła modlitwa. Żeby ktoś po latach zrobił znak krzyża. Żeby małżonkowie pomodlili się za siebie. Żeby rodzice pobłogosławili swoje dzieci. Żeby ktoś zdobył się na przebaczenie. Żebyśmy powierzyli Bogu to, czego nie potrafimy zmienić. Żebyśmy przypomnieli sobie, że także zwyczajny dom może stać się miejscem świętości.
Rozpoczynamy 13 września
W niedzielę 13 września 2026 r. podczas każdej Mszy Świętej kazanie poświęcone bł. Elżbiecie Sannie będzie głosił ks. Przemysław Krakowczyk SAC, Dyrektor Pallotyńskiego Ośrodka Postulacji.
Natomiast w czwartek 17 września, dokładnie w 10. rocznicę beatyfikacji bł. Elżbiety Sanny, zapraszamy wszystkich Parafian na uroczystą Mszę Świętą dziękczynną o godz. 18.00.
Tego dnia rozpoczniemy również peregrynację.
Rodzina lub osoba przyjmująca relikwie zabiera je po wieczornej Mszy Świętej i przynosi następnego dnia na Mszę wieczorną – można także poprosić o dwa czy więcej dni obecności relikwii w Rodzinie. Razem z relikwiami bł. Elżbiety Sanny przekazywane będą relikwie św. Wincentego Pallottiego oraz obraz Błogosławionej.
Zapisy prowadzone są w zakrystii oraz kancelarii parafialnej.
Niech przez kolejne dni i tygodnie powstanie w naszej parafii szczególny łańcuch domów i serc połączonych modlitwą. Niech bł. Elżbieta – żona, matka, wdowa, osoba naznaczona cierpieniem, kobieta modlitwy i apostołka – przypomina nam, że Bóg może uczynić świętym właśnie to życie, które mamy. Nie inne. Nasze.
Bł. Elżbieto Sanno – módl się za nami, za naszymi rodzinami i za całą naszą parafią!